Msza w rocznicę śmierci Duszpasterza Polonii

Msza w rocznicę śmierci Duszpasterza Polonii

28 sierpnia 2019 roku minęła pierwsza rocznica śmierci abp. Szczepana Wesołego (1926-2018), wieloletniego duszpasterza Polonii w Wiecznym Mieście. Ten syn ziemi górnośląskiej zmarł w liturgiczne wspomnienie św. Augustyna, o godz. 18.37, w wieku 92 lat, posługując w kapłaństwie 62 lata i 50 lat będąc biskupem. Był niestrudzonym opiekunem i duszpasterzem Polonii nie tylko w  Rzymie, ale i na całym świecie, a także gorącym patriotą.

W związku z tym, że nie wszyscy mogli być w tygodniu na rocznicowej Eucharystii, dlatego w niedzielę 01.09.2019 w kościele św. Stanisława Biskupa i Męczennika (Chiesa di San Stanislao V.M., via delle Botteghe Oscure, 15 – czytaj więcej >>>) odbyła się wieczorna Eucharystia w intencji zmarłego przed rokiem Arcybiskupa, na którą mogli przybyć Polacy zamieszkujący Rzym i w której ja również uczestniczyłem.

Kim był abp Szczepan Wesoły? Urodził się 16.10.1926 roku w Katowicach, w 1939 roku, przed wybuchem II wojny światowej, opuścił wraz z rodziną Katowice i wyjechał do Jarosławia, następnie przez pewien czas mieszkał w Sosnowcu, pracując jako uczeń w sklepie kupieckim, a od 1941 roku w Katowicach jako robotnik fizyczny. W 1943 i 1944 roku został skierowany na roboty przymusowe przy budowie bunkrów w Couxhaven, a następnie przymusowo wysłano go na front zachodni do Cannes. 15.08.1944 roku przeszedł na stronę aliancką i wraz z polskimi jednostkami uczestniczył w walkach z Niemcami w Algierii i we Włoszech jako radiotelegrafista w oddziałach łączności. Po wojnie przez kilka lat, jednocześnie ucząc się i studiując, pracował jako robotnik fizyczny w Wielkiej Brytanii.

W 1950 roku wstąpił do jezuickiego kolegium „Campion House” w Londynie, a następnie – w latach 1951- 1957 przygotowywał się do kapłaństwa w Papieskim Kolegium Polskim w Rzymie, studiując równocześnie na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim. Wyświęcony został 28.10.1956 roku i inkardynowany (przypisany) do ówczesnej diecezji katowickiej. Na specjalne życzenie abp. Józefa Gawliny pozostał jako młody kapłan w Rzymie, gdzie pracował m.in. przy wydawnictwach związanych z Millenium Chrztu Polski (1965-1966).

Lata 1958-1962 to duszpasterstwo polskich emigrantów we Włoszech i studia w Papieskim Instytucie Pastoralnym przy Uniwersytecie Laterańskim (1959), gdzie w 1967 roku uzyskał doktorat oraz w Akademii Św. Alfonsa i dominikańskim Uniwersytecie „Pro Deo” w Rzymie (1961-1962). Następnie kierował sekcją słowiańską Biura Prasowego Vaticanum II (1962-1965), a od 1967 roku był kierownikiem Centralnego Ośrodka Duszpasterstwa Emigracyjnego w Rzymie.

W rok później 11.12.1968 roku został mianowany biskupem pomocniczym archidiecezji gnieźnieńskiej przez, późniejszego świętego, papieża Pawła VI. Jego zadaniem było wspomaganie bp. Władysława Rubina, delegata prymasa Polski dla duszpasterstwa emigracyjnego. Sakry biskupiej udzielił mu osobiście Sługa Boży kard. Stefana Wyszyńskiego, a od 1980 roku w Jego imieniu pełnił funkcję delegata prymasa Polski dla duszpasterstwa emigracyjnego. W 1994 roku otrzymał godność arcybiskupa „ad personam”.

Większość duszpasterskiego życia związana była z kościołem św. Stanisława, gdzie był długie lata rektorem (1980-2007). Był też m.in. przewodniczącym Rady Administracyjnej Fundacji Jana Pawła II w Rzymie i redaktorem kwartalnika „Duszpasterz Polski Za Granicą”. W 2003 została przyjęta przez, późniejszego świętego, papieża Jana Pawła II rezygnacja abp. Wesołego z urzędów i przeszedł on na zasłużoną emeryturę, pozostając jednak wciąż czynnym w duszpasterskie polonijnym.

Przez lata pełnił wiele funkcji w Konferencji Episkopatu Polski: sekretarza Komisji ds. Duszpasterstwa Emigracyjnego, członka Komisji Maryjnej i Komisji ds. Środków Społecznego Przekazu. Był też członkiem Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Migrantów i Podróżnych.

Zwany był „biskupem na walizkach”, gdyż jak długo pozwalały mu siły i stan zdrowia, służył Polakom rozsianym po świecie jako ich pasterz, przyjaciel i nauczyciel. Posługa biskupa przebiegała u Niego w myśl biskupiego zawołania „Laetus serviam” (Będę służył z radością).

Przez lata został wyróżniony zarówno śląskimi, jak i ogólnopolskimi godnościami i odznaczeniami: m.in. honorowe obywatelstwo Katowic (1996), doktorat honoris causa KUL (1996), Fidelis Poloniae (2003), Złoty Laur Polonii (2006), Lux ex Silesia (2007), Krzyżem Wielkim Odrodzenia Polski (2008) oraz najwyższym polskim odznaczeniem Orderem Orła Białego (2018).

Zgodnie z życzeniem wyrażonym w testamencie został pochowany w rodzinnych Katowicach, w kościele św. Apostołów Piotra i św. Pawła, gdzie został ochrzczony wraz ze swoim rodzeństwem.

romi.

Close Menu