Wdzięczność za dar powołania

Drodzy Bracia i Siostry!
Drodzy Współbracia!

Kiedy dziś gromadzimy się na świętowaniu kolejnej już rocznicy zatwierdzenia przez papieża Leona XII Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej. Przeżywamy te chwile przepełnieni radością i wdzięcznością za łaskę powołania w Roku Życia Konsekrowanego, w tej świątyni która jest kościołem stacyjnym tegoż roku.

Ewangelia (por. Łk 24, 44-53) podpowie nam dzisiaj, że Bóg nieustannie oświeca nas swoim Słowem, abyśmy wiedzieli jak realizować Ewangelię w naszej codzienności. Bóg w ten sposób czyni nas świadkami i głosicielami nawrócenia oraz odpuszczenia grzechów, a to wszystko w mocy Ducha Świętego.

W tym zadaniu Bóg nie pozostawia nas samych, ale towarzysząc nam mocą swojej łaski, błogosławi nam na dzieło dawania świadectwa. To Jego błogosławieństwo rodzi radość, chęć bycia blisko Boga i wielbienia Go na modlitwie.

Radosne przeżywanie swojego życiowego powołania, niezależnie jakie ono jest, pozwala świadczyć autentycznie, a radość życia Ewangelią czyni z każdego człowieka prawdziwego i autentycznego świadka Chrystusa. Oblackie Konstytucje i Reguły, mówiąc o powołaniu oblackim uściślają wskazania Ewangelii i stanowią jedną z wielu dróg wskazanych przez Ducha Świętego, jak żyć Ewangelią każdego dnia na nowo i wciąż tak samo radykalnie, jak pierwsi uczniowie Jezusa.

O tym szczególnym, oblackim charyzmacie Konstytucje i Reguły mówią tak: “Konstytucje i Reguły proponują każdemu Oblatowi sposoby kroczenia śladami Jezusa Chrystusa. Czerpią one natchnienie z charyzmatu przeżytego przez Założyciela (św. Eugeniusza de Mazenoda) i jego pierwszych towarzyszy. Otrzymały też oficjalne zatwierdzenie przez Kościół. W ten sposób pozwalają one każdemu ocenić jakość swojej odpowiedzi na otrzymane wezwanie i stać się świętym” (K 163).

Drodzy Bracia i Siostry!
Drodzy Współbracia!

We współczesnym świecie, w jakim przyszło nam w XXI wieku żyć, dziś wielu osobom się wydaje, że życie zakonne nie ma sensu. I tak może się wydawać, jeśli będziemy patrzyli na tę rzeczywistość jedynie po ludzku, według ludzkich kalkulacji, a pomijając dar Ducha Świętego.

I czytanie (por. Pwt 30, 11-14), wskazuje że Boże polecenie czy natchnienie, jakie dociera do nas ludzi, nie przekracza naszych możliwości, a realizacja tych poleceń czy natchnień jest w zasięgu ręki. To właśnie dzięki mocy Ducha Świętego Słowo Boże jest blisko człowieka, na jego ustach i w jego sercu, aby mógł je wypełnić.

Dlatego Oblackie Konstytucje i Reguły przypominają: “Przez swą oblację każdy oblat bierze odpowiedzialność za wspólne dziedzictwo Zgromadzenia wyrażone w Konstytucjach i Regułach oraz w naszej tradycji. Wzywa się go, aby pozwolił się prowadzić przez te normy w twórczej wierności dziedzictwu przekazanemu przez św. Eugeniusza de Mazenoda” (por. K 168).

Pokazują bardzo wyraźnie, że jakość życia i posługi Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej zależna jest od jakości życia zakonnego każdego z nas, każdego pojedynczego oblata. Jednak jakość naszego życia zakonnego zależna jest nie tylko od naszych ludzkich wysiłków, ale przede wszystkim od kontaktu z Bogiem i modlitwy za nas tych, którzy nas otaczają, z którymi spotykamy się w czasie swojej posługi.

Każdy z nas, ochrzczony w sakramencie wtajemniczenia chrześcijańskiego w imię Trójcy Świętej, ma przypominać sobie nieustannie o wybraniu, jakiego Bóg w każdym z nas dokonał. Jednak znak konsekracji zakonnej, poświęcenia się Bogu na drodze rad ewangelicznych, jest szczególnym znakiem Bożego wybrania.

W tym właśnie kontekście trzeba odczytać II dzisiejsze czytanie (por. Kol 3, 12-17). Św. Paweł mówi w nim o miłości jako więzi doskonałości. Tę myśl w swoim testamencie zawarł również św. Eugeniusz de Mazenod, Założyciel Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej, mówiąc na łożu śmierci: testament “Praktykujcie miedzy sobą dobrze miłość, miłość, miłość a na zewnątrz gorliwość o zbawienie dusz”.

Drodzy Bracia i Siostry!
Drodzy Współbracia!

Pójście drogą Ewangelii w życiu każdego ucznia Jezusa Chrystusa, niezależnie od realizowanego w życiu codziennym powołania, niesie pokój i wdzięczność za dar Bożej łaski. Prawdziwe życie Ewangelią to zachęta, aby wszystko czynić na chwałę Boga, by realizując swoje powołanie, czynić to z dziękczynieniem i modlitwą.

Niech każdemu z nas towarzyszy dziś wdzięczność za dar powołania do bycia dzieckiem Bożym, jakim każdego ochrzczonego Bóg obdarzył. Nam zaś zakonnikom wdzięczność za dar powołania do bycia Misjonarzami Oblatami Maryi Niepokalanej na wzór św. Eugeniusza de Mazenoda, bł. o. Józefa Gerarda i bł. o. Józefa Cebuli oraz błogosławionych męczenników hiszpańskich: o. Estebana i towarzyszy. Oni podjęli drogę oblackiego charyzmatu, bo wiedzieli że jeśli wprowadzą w życie słowa Konstytucji i Reguł, to czeka ich prawdziwe życie. Amen.

Close Menu