Służyć każdego dnia Dobrej Nowinie – Ewangelii

Ewangelizować znaczy czynić wszystko, według naszych zdolności, aby człowiek „wierzył”, aby człowiek odnalazł siebie w Chrystusie, aby odnalazł w Nim pełny sens i właściwy wymiar swojego życia

(por. Św. Jan Paweł II, Audiencja generalna z 21 II 1979 r., w: Nauczanie Papieskie, Pallottinum”, Poznań 1990. II, 1-1979, s. 177).

Dostojny srebrny Jubilacie, ojcze Tadeuszu!
Piękna dwudziestolatko, gazetko Dobrze że Jesteś!
Drodzy Bracia i Siostry!

Zdanie przed chwilą usłyszane, to słowa św. Jana Pawła II, nazwanego przez Benedykta XVI „wielkim ewangelizatorem naszej epoki” (por. Benedykt XVI, Homilia z 3 VI 2006 r., w: „L’Osservatore Romano”, wyd. polskie, n. 8/2006, s. 9). Bowiem św. Jan Paweł II uczynił tak wiele dla dzieła ewangelizacji, zarówno poprzez własne kapłańskie życie i głoszenie Ewangelii, jak i poprzez wykorzystywanie do tego celu całego medialnego świata.

W encyklice misyjnej Redemptoris missio”, w której redakcji miał swój ogromny wkład nasz generał o. Marcello Zago OMI, pisał wręcz o współczesnych “areopagach” misyjnych, gdzie można spotkać współczesnego człowieka. Są to miejsca, w których można do niego dotrzeć, bo tam często, jak na rynkach współczesnego świata, przebywa.

Najlepszym narzędziem ewangelizacji ludzkiego serca jest Słowo Boże, poprzez które Bóg daje nam swoją Dobrą Nowinę, gdyż Bóg nie odmawia opieki tym, których utwierdza w swojej miłości (por. Kolekta).

Bóg nieustannie powołuje człowieka, dla którego wzorem odpowiedzi na to powołanie jest Abraham z dzisiejszego czytania (por. Rdz 12, 1-9). Porzuca on ciepło, stabilizację, to wszystko co znał i kochał, aby na rozkaz Boga wyruszyć w drogę, wyruszyć w nieznane. Zaufał, że Dobra Nowina, jaką Bóg do Niego skierował jest ważna. Uwierzył też, że Bóg obdarowuje Go misją, której nie może nie wypełnić.

Do porzucenia ciepła i stabilizacji wzywa droga kapłańskiego życia oraz dziennikarskiego posługiwania. Ważność Dobrej Nowiny w posłudze kapłana i dziennikarza jest najistotniejsza. Dziś na wzór Abrahama, który przyjął Bożą propozycję, uwierzył Słowu Boga oraz wyruszył z misją, jaką powierzył Mu Bóg, budujemy ołtarz wdzięczności za dar powołania i 25. letniej posługi o. Tadeusza, z których 8. spędził w naszej parafii. Budujemy też ten ołtarz wdzięczności za 20 lat istnienia parafialnej gazetki, za podejmowaną przez redaktorów posługę głoszenia Dobrej Nowiny na naszym parafialnym podwórku.

Człowieka bowiem buduje prawda, szczerość i życzliwość, tak potrzebne w relacjach z Bogiem i drugim człowiekiem. Te relacje zaś burzy Zła Nowina, duch podejrzliwości, osądzania i niechęci oraz nieustanne karmienie złym słowem, które niszczy w człowieku obraz Boga i nie pozwala usłyszeć głosu Boga, który powołuje i posyła z misją do świata.

Śpiewaliśmy przed chwilą Szczęśliwy naród wybrany przez Pana” (por. refren psalmu). Słowa te pokazują, że to szczęście, jak w wypadku Abrahama, płynie z misji, jaka zostaje człowiekowi powierzona. Jednocześnie to wewnętrzne szczęście jest warunkiem owocności tejże misji.

To właśnie szczęśliwe przeżywanie swojej kapłańskiej i dziennikarskiej posługi pomaga nieść nadzieję innym (por. Mt 7, 1-5). Posługa prawdzie owocuje właściwymi proporcjami, widzeniem siebie z całym bogactwem i posiadanymi ograniczeniami. Posługa prawdzie owocuje dostrzeganiem jednak nie siebie, ale działania Boga, który posługuje się człowiekiem.

Dostojny srebrny Jubilacie, ojcze Tadeuszu!
Drodzy Bracia i Siostry!

Momentem pierwszej ewangelizacji jest spotkanie człowieka z Bogiem. Następnie dzięki temu spotkaniu z Bogiem dokonuje się we wspólnocie Kościoła spotkanie z drugim człowiekiem. Wszystko to dzieje się zaś poprzez kapłańskie ręce, namaszczone w imię Pana.

To w te ręce w czasie święceń diakonatu została złożona księga Ewangelii – Dobrej Nowiny o Zbawieniu, jakie jest w Jezusie Chrystusie. Ta Dobra Wiadomość dla świata i człowieka, która usłyszana i przyjęta daje człowiekowi nadzieję, przekazywana jest przez kapłańską posługę.

W te namaszczone ręce w czasie święceń kapłańskich zostały złożone dary Ludu Bożego: patena z chlebem eucharystycznym i kielich z winem i wodą. To one dzięki mocy Ducha Świętego, stając się Ciałem i Krwią Chrystusa, są pokarmem na drogach wiary dla wszystkich uczniów Jezusa Chrystusa.

Pięknie o tej kapłańskiej rzeczywistości i posłannictwie powie św. Franciszek z Asyżu:

Zaprawdę ich służba jest najwznioślejsza spośród wszystkich, jakie istnieją, ponieważ tylko oni konsekrują i rozdzielają Ciało i Krew Pana. Tak więc ci, którzy ich nie szanują, popełniają większe zło od tego, które uczyniliby lekceważąc wszystkich innych ludzi tego świata

(por. Św. Franciszek z Asyżu).

Dlatego dziś gromadzimy się w tej wspólnocie modlitewnego dziękczynienia wokół o. Tadeusza Kala OMI, proboszcza na Pogorzelcu w latach 2003-2011, by wraz z Nim świętować srebrny” jubileusz kapłańskiego posługiwania. W Jego życiu powołanie do służby Bogu w Kościele zrealizowało się w Zgromadzeniu Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej. Na tej drodze święceń diakonatu w Obrze udzielił Jubilatowi ks. bp Stanisław Napierała, a rok później, w 1990 roku, święceń kapłańskich Metropolita Poznański ks. abp Jerzy Stroba.

Droga kapłańskiego posługiwania, zgodnie z decyzją przełożonych wiodła poprzez posługę wikariuszowską w Siedlcach (1990-1991) i Wrocławiu (1991-1996). Następne przełożeni powierzyli naszemu Jubilatowi posługę proboszczowską na Opolszczyźnie, najpierw w Bodzanowie (1996-2004) a później u nas w Kędzierzynie-Koźlu (2004-2011). By wreszcie powierzyć Mu posługę proboszcza przy Wyższym Misyjnym Seminarium Duchownym Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej w Obrze, gdzie kapłaństwo o. Tadeusza się rozpoczęło (posługa od 2011 roku).

Dziś, obchodząc jubileusz 25. lat kapłaństwa chcemy najpierw podziękować Bogu za ten dar, jaki złożył w ręce o. Tadeusza Kala OMI. Jednocześnie jednak szukamy umocnienia i zanurzenia Dostojnego Jubilata na nowo w łasce Boga, aby dzięki Niej nabrał nowego zapału, by w dalszym ciągu stawać się dobrym narzędziem w rękach Boga, aż do daj Boże” następnego, tym razem już złotego” jubileuszu

Chcemy także podziękować naszemu Jubilatowi, że tego skarbu łaski Bożej nie zostawił jedynie dla siebie, ale poprzez 25. lat hojnie obdarzał Nim spotykanych na drogach życia ludzi. To taki jubileuszowy czas podsumowania otrzymanych od Boga darów, a jednocześnie okazja, by uzmysłowić sobie ilość tych łask, jakie przez kapłańskie ręce zostały rozdzielone ludziom, które wypełniając ich serca tyle razy zaowocowały wdzięcznością skierowaną ku dobremu Bogu.

Piękna dwudziestolatko, gazetko Dobrze że Jesteś!
Drodzy Bracia i Siostry!

Dziś, jak mawiał św. Jan Paweł II:

kolumny gazet, mikrofony radiowe i telewizyjne kamery są amboną, z której współczesne społeczeństwo czerpie wiele dla swych moralnych i duchowych postaw. [Kościół powinien być obecny na tej – przyp. autora] nowej ambonie (…) z własnymi gazetami i czasopismami, z własnymi stacjami i programami radiowo-telewizyjnymi, z własnym głosem — głosem prawdy i miłości

(por. Św. Jan Paweł II, Przemówienie do Papieskiej Komisji Środków Społecznego Przekazu z 27 II 1986 r., w: „L’Osservatore Romano”, wyd. polskie, n. 2/1986, s. 32).

Św. Jan Paweł II, nazywany często Papieżem mediów” wskazywał, że dziś często media są głównym narzędziem informacyjnym i formacyjnym, przewodnikiem i natchnieniem w zachowaniach indywidualnych, rodzinnych i społecznych” (por. Św. Jan Paweł II, Encyklika Redemptoris missio nr 37).

Każdy z nas, chcąc dowiedzieć się czegoś o otaczającym nas świecie, szuka zawsze tego, co jest mu najbliższe, wiadomości z najbliższego sąsiedztwa. Tak samo jest i w poszukiwaniu wiadomości dotyczących życia wiary. Tym najbliższym miejscem jest parafia, wspólnota miejscowego kościoła, która w tym miejscu od 1982 roku nosi zaszczytne imię św. Eugeniusza de Mazenoda.

Kiedy w maju 1995 roku o. Norbert Sojka OMI podejmował inicjatywę wydawania gazetki parafialnej, której pierwszy numer liczył jedynie 4 czarno-białe strony, to w Słowie Proboszcza” pisał, że ma to być osobista wiadomość dla każdego Parafianina. Wiadomość ta zaś miała zawierać to, co najbliższe: informacje o wydarzeniach, osobach i problemach parafii a także zaproszenia do zaangażowania w życie wspólnoty parafialnej. Dodatkowo miała też był okazją do dotarcia do tych Parafian, którzy z powodu różnych okoliczności są w życiu tej wspólnoty nieobecni.

Dzieło to, jakim jest gazetka, w czasie posługiwania o. Norberta Sojki OMI wydało 93 numery (por. DŻJ 1-93), wraz z pojawieniem się od 1997 roku leksykonu parafialnego. Gdy Proboszczem był o. Tadeusz Kal OMI ukazały się 94 numery (por. DŻJ 94-188), wraz z zastępującym leksykon parafialny od grudnia 2007 roku, jako pokłosie jubileuszu 25. lecia istnienia parafii, corocznym kalendarzem z zapowiedziami wydarzeń parafialnych. Od momentu objęcia posługi przez o. Mieczysława Hałaszkę OMI ukazały się zaś 42 (por. DŻJ 189-231) numery parafialnego pisma.

Daje to w sumie w czasie 20. lecia wydawania Dobrze że Jesteś” ilość 231 numerów gazetki, która dociera w formie drukowanej i wersji internetowej do Parafian z Pogorzelca mieszkających w Kędzierzynie-Koźlu oraz rozsianych dziś po wielu zakątkach Polski i świata.

Ile ludzi zaangażowało się w powstawanie takiej ilości numerów poprzez te wszystkie lata można przekonać się analizując dane ze stopek redakcyjnych oraz podpisy pod poszczególnymi artykułami. To zaangażowanie sprawiło, że poprzez swoje poszczególne etapy ewolucji, dziś nasza Jubilatka” wydawana jest na 24 stronach i to w kolorze.

Dostojny srebrny Jubilacie, ojcze Tadeuszu!
Piękna dwudziestolatko, gazetko Dobrze że Jesteś!
Drodzy Bracia i Siostry!

Właściwa miara oceny otaczającej nas rzeczywistości jest możliwa dzięki oczyszczającej mocy ofiary Chrystusa (por. modlitwa nad darami). W ten sposób dokonuje się ewangelizacja czyli czynienie wszystkiego, aby człowiek uwierzył w Chrystusa. Dokonuje się ona kiedy sami nawrócimy się i uwierzymy w Ewangelię czyli damy się przemienić Dobrej Nowinie i zaniesiemy Ją innym. Amen.

Close Menu